ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಚಿನ್ನ ತಂದ ಅಥ್ಲೀಟ್‌ಗೆ ಕ್ರೀಡಾ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲೇ ನೆಲ ಗುಡಿಸುವ ಕೆಲಸ

ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಇಡೀ ವರದಿಯು ಎಂದಿಗೂ ಹೇಳಲಾಗದಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿನದನ್ನು ಒಂದೇ ಉಲ್ಲೇಖವು ಹೇಳುವ ಕ್ಷಣಗಳಿವೆ. ನವಭಾರತ್ ಟೈಮ್ಸ್ ವರದಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ಜಾರ್ಖಂಡ್‌ನ ಚಿನ್ನದ ಪದಕ ವಿಜೇತ ಕ್ರೀಡಾಪಟು ಸುನೀತಾ ಒರಾನ್ ಇಂದಿನ ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ವಿವರಿಸುವಾಗ ದಂಗಾಗಿದ್ದರು. “ನಾನು ಕಳೆದ ಎಂಟರಿಂದ ಒಂಬತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕ್ರೀಡಾ ನಿರ್ದೇಶನಾಲಯದಲ್ಲಿ ನೆಲವನ್ನು ಗುಡಿಸಿ ಒರೆಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಇದು ತುಂಬಾ ನೋವಿನ ಸಂಗತಿ. ನನಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಸಂಬಳವೂ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಸಂಬಳವೇ ಸಿಗದಸರಿಯಾಗಿ ಸಂಬಳವೂ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಸಂಬಳವೇ ಸಿಗದ ತಿಂಗಳುಗಳಿವೆ” ಎಂದು ಅವರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಧ್ವನಿ ಮುರಿದರು. ಅವರ ಮಾತುಗಳು ಮೌನಕ್ಕೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುವ ಮೊದಲು ಅವರು ತಮ್ಮ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಮುಗಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವರೊಂದಿಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟಕರವಾದ ಚಿತ್ರಣ: ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿದ ಕ್ರೀಡಾಪಟು ಈಗ ತಮ್ಮಂತಹ ಜನರನ್ನು ಆಚರಿಸಲು ಉದ್ದೇಶಿಸಲಾದ ಕಟ್ಟಡವನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಅವಳು ಗೆದ್ದ ಪದಕಗಳು ಮತ್ತು ಈಗ ಅವಳು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ
ವರದಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ಸುನೀತಾ ರಾಂಚಿಯ ಮೊರಾಬಾದಿ ಪ್ರದೇಶದ ಕ್ರೀಡಾ ಮತ್ತು ಯುವಜನ ವ್ಯವಹಾರಗಳ ನಿರ್ದೇಶನಾಲಯದ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಕ್ಲೀನರ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ತಿಂಗಳಿಗೆ 10,000 ರೂ. ಸಂಬಳ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರು ದಿನಕ್ಕೆ ಎಂಟು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅವರ ಸಂಬಳ ಬರುತ್ತದೆ, ಈ ಹಣವು ಬಹುತೇಕ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಾಡಿಗೆ ಮತ್ತು ಮೂಲಭೂತ ಮನೆಯ ಅಗತ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ, ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಹಿಂದೆ
ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರ ಕಥೆಯ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿರುವ ನೋವಿನ ವ್ಯಂಗ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ. ಸುನೀತಾ ಥೋಬಾಲ್ ಮತ್ತು ವಾಲಿಬಾಲ್ ಆಟಗಾರ್ತಿಯಾಗಿದ್ದು, ಜಾರ್ಖಂಡ್ ಪರ ಎರಡು ಚಿನ್ನದ ಪದಕಗಳು, ಒಂದು ಬೆಳ್ಳಿ ಪದಕ ಮತ್ತು ಇತರ ಕೆಲವು ಪದಕಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ತಮಿಳುನಾಡು ಮತ್ತು ರಾಜಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿದರು. ಆದರೂ, ಈ ದಾಖಲೆಯ ಹೊರತಾಗಿಯೂ, ರಾಜ್ಯದ ಕ್ರೀಡಾ ಇಲಾಖೆ ಅವರನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಅವರ ಸಾಧನೆಗಳು ಅವರಿಗೆ ಗಳಿಸಬೇಕಾದ ಬೆಂಬಲ ಅಥವಾ ಮನ್ನಣೆಯನ್ನು ನೀಡಲಿಲ್ಲ.”ನನಗೆ ಈ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನಾನು ಇನ್ನೇನು ಮಾಡಲಿ”ತನ್ನ ಪ್ರಸ್ತುತ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ತನ್ನ ಅಸ್ವಸ್ಥತೆಯನ್ನು ಸುನೀತಾ ಮರೆಮಾಡಲಿಲ್ಲ. “ನನಗೆ ನೆಲ ಒರೆಸುವುದು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬಹುದು. ನಾನು ಏನಾದರೂ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ನಾನು ಏನು ತಿನ್ನುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ನವಭಾರತ್ ಟೈಮ್ಸ್ ವರದಿ ಮಾಡಿದೆ. ಅವಳು ಬಾಡಿಗೆಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಾಳೆ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳು ಅದನ್ನು ಪಾವತಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ, ಅವಳ ಇತರ ಮೂಲಭೂತ ಅಗತ್ಯಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಅದನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ಕಷ್ಟವಾಗುವ ಸಂಬಳದಿಂದ. ಅವಳ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಅವಳ ಕಥೆಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಕಷ್ಟಕರವಾದ ಪದರವನ್ನು ಸೇರಿಸುತ್ತವೆ. ಬಿಜುಪರಾ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಸುನೀತಾ ತನ್ನ ಹೆತ್ತವರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳು ಈಗ ತನ್ನ ಸಹೋದರ ಮತ್ತು ಅತ್ತಿಗೆಯೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ನಾಲ್ಕು ಒಡಹುಟ್ಟಿದವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳು, ಇಬ್ಬರು ಸಹೋದರರು ಮತ್ತು ಇಬ್ಬರು ಸಹೋದರಿಯರು, ಮತ್ತು ಅವಳ ಸಹೋದರ ಇಟ್ಟಿಗೆ ಗೂಡುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕನಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಅಂದರೆ ಅವನಿಗೂ ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ನೀಡಲು ಹೆಚ್ಚಿನದೇನೂ ಇಲ್ಲ.
ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಿಗೆ ಒಂದು ಮನವಿ
ತಮ್ಮ ಸಂಭಾಷಣೆಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ಸುನೀತಾ ಜಾರ್ಖಂಡ್ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಹೇಮಂತ್ ಸೊರೇನ್ ಅವರಿಗೆ ಶಾಶ್ವತ ಉದ್ಯೋಗವನ್ನು ನೀಡುವಂತೆ ನೇರ ಮನವಿ ಮಾಡಿದರು. ತಮ್ಮ ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ನೆಲ ಒರೆಸುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಲು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. ಬದಲಾಗಿ, ಕ್ರೀಡಾಪಟುವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಸಾಧನೆಗಳಿಗೆ ಅರ್ಹವಾದ ಘನತೆಯೊಂದಿಗೆ ಬದುಕಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಡುವ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ, ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಕಠಿಣ ಪರಿಶ್ರಮದ ಮೂಲಕ ಮುಂದುವರಿಯಲು ಅವಕಾಶವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಸುನೀತಾ ಅವರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನೋವಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದರೂ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರ ಕಥೆ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದಿತು, ಭಾರತಕ್ಕಾಗಿ ನಾಲ್ಕು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಚಿನ್ನದ ಪದಕಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದಿರುವ ಜಾರ್ಖಂಡ್ ಮೂಲದ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಥೋಬಾಲ್ ಆಟಗಾರ ಅಮರ್‌ದೀಪ್ ಕುಮಾರ್, ತಮ್ಮ ಸಾಧನೆಗಳ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಆರ್ಥಿಕ ಸಹಾಯ ಅಥವಾ ಸರ್ಕಾರಿ ಉದ್ಯೋಗವನ್ನು ಪಡೆಯದೆ, ರಾಂಚಿಯಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಬ್ ಓಡಿಸುತ್ತಾ ತರಕಾರಿಗಳನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ವರದಿಯಾಗಿದೆ. ಎರಡೂ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಇದೇ ರೀತಿಯ, ಅಹಿತಕರ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ: ಒಲಿಂಪಿಕ್ ಗಮನದ ಹೊರಗೆ ಬರುವ ಥೋಬಾಲ್‌ನಂತಹ ಕ್ರೀಡೆಗಳ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳು, ಅವರು ಎಷ್ಟೇ ಪದಕಗಳನ್ನು ತಂದರೂ, ರಾಜ್ಯದ ಕ್ರೀಡಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಮೂಲಭೂತ ಮನ್ನಣೆ ಅಥವಾ ಜೀವನೋಪಾಯ ಭದ್ರತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಾರೆ.ಸಹಾನುಭೂತಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದನ್ನು ಅರ್ಹವಾದ ಕಥೆ
ಸುನೀತಾ ಒರಾನ್ ಅವರ ಕಥೆ ಕೇವಲ ದುಃಖದ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ರಾಜ್ಯವು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಘೋಷಿಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪದಕಗಳ ಹಿಂದೆ, ಆ ಸಾಧನೆಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಅವರ ಜೀವನವು ಯಾವಾಗಲೂ ಸುಧಾರಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ನಿಜವಾದ ಜನರಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಇದು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ. ಒಮ್ಮೆ ತನ್ನ ರಾಜ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಿ ಗೆದ್ದ ಯಾರಿಗಾದರೂ, ಅವಳನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಲು ಉದ್ದೇಶಿಸಲಾದ ಇಲಾಖೆಯ ಮಹಡಿಗಳನ್ನು ಸುಮಾರು ಒಂದು ದಶಕವನ್ನು ಒರೆಸುವುದು ಶಾಂತ, ನೋವಿನ ವಿರೋಧಾಭಾಸವಾಗಿದೆ, ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವ ಜನರು ಕೇಳಲು ಆರಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಸರಳ, ಸುರಕ್ಷಿತ ಕೆಲಸವು ಅದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ.